Monday, March 28, 2011

Bila Diri Jadi Tumpuan Mata Yang Memandang



Kalau korang tengah jalan-jalan, terpandang orang muka macam gambar kat atas tu, mesti korang akan pandang kehairanan dan penuh minat nak tengok lagi kan...sebabnya, pelik dari yang lain.


Oh, kini saya faham perasaan mereka-mereka yang punyai anak atau saudara istimewa. Pergi mana-mana pun orang akan pandang semacam dengan pelbagai corak tafsiran. Dulu, masa suami berbulan di hospital, saya tak ada kesempatan dan keinginan nak bersosial di tempat-tempat awam. Kini, bila dia dah sihat, saya sangat teringin nak keluar jalan-jalan kat shopping complex atau restoran best-best dengan suami dan anak seperti keluarga bahagia yang lain. Tapi, keadaan sekrang sudah berbeza.


Suami akan bertopeng setiap masa. Jadi, kemana sahaja kami pergi, dia akan jadi perhatian yang sangat menyakitkan hati. Oh, saya yang hanya sekadar melihat beliau menjadi perhatian pun terasa sangat lah sakit hati, apatah lagi beliau. Walaupun beliau tak pernah bersuara, tapi saya tahu, beliau adalah sangat tak selesa. Tapi beliau keluar juga ke tempat awam, sebab nak penuhi hasrat saya yang nak kami seperti dulu. Oh, tiba-tiba rasa sangat bersalah kerana terlalu mendesak beliau kembali seperti dulu. Jahat nya diri ini T_T


Antara contoh pandangan orang yang kitaorang alami:




1) Pandang yang tak lepas-lepas. Muka berubah macam pandang hantu. Tengok orang atas bawah macam tengok patung lilin Brad Pitt. Nak belek sebelek-belek nya. Tulin ke tidak neh...isk isk.


2) Sorang terpandang macam nampak hantu. Boleh pulak dipanggil kawan-kawan atau saudara mara suruh tengok sama. Siap diskas sesama derang kuat-kuat lak tu. Walaupun bahasa Cina ke, India ke, saya boleh tahu laa apa isi discussion korang tu siap dengan mata dan tangan dok tunjuk-tunjuk kat kitaroang.


3) Budak kecik mesti akan tengok dan terus tanya mak bapak dia.....naper ngan orang tu? Naper orang tu pakai macam tu? (Ye, mereka hanya lah budak kecik yang tidak faham apa-apa) -Dimaafkan. Ada sorang budak neh, dia tengok dan terus terdiam. Mata tak lepas pandang suami saya. Pastu slow-slow tangan dia tarik baju bapak dia, then tunjuk kan bapak dia arah suami saya....seyes muka macam tertelan oren sebijik tanpa sempat kupas. Mata terbeliak, macam takut sangat. Lawak pun ada tengok muka budak tu. Kalau saya sergah, mau terkencing dia kat situ terus. Hahaha.


4) Dah terpandang tu, ada lah jugak yang ringan mulut nak bertanya. Bila dah bertanya, kena lah rajin pulak menjawab. Sori lah kalau kitaorang nak bercerita detail. Silap-silap cerita yang diberitahu adalah rekaan. Hahaha...bukan apa, isu neh sensitif. Kang ada yang kuar berita ntah apa-apa kat Metro lak. Korang tau tak, cerita bola-bola api yang pernah keluar metro on 14 Dec dulu tu, tipu giler. Wartawan tu reka sendiri. Tak dak sapa pun yang terlibat dengan kejadian tu bercakap macam tu. Isk isk...boleh nilai lah kan kualiti media kita kan...


5) Ada gak yang pandang, buat muka cebik macam pandang benda yang menggelikan. Alaa....muka macam bila kita masuk bilik air, terpandang muntah penuh kat sinki ntah sapa nyer. Haaa, muka cam tu lah. Boleh takkk???? (Nih saya jumpa masa tengah makan kat satu restoran neh).


Ada lah lagi beberapa jenis ekspresi pelik dan saya rasa tak selesa tapi tak tahu nak gambarkan kat sini. Suami kata, dia tak pandang pun. Buat-buat tak kisah je. Tapi saya kisah kot. Atau mungkin orang tak kisah pun, tapi saya yang over sensitif. Wallahu'alam. Saya rasa, saya masih tahu menilai pandangan tak kisah dengan pandangan over kisah.


Honestly, diri saya pun kalau pandang orang yang lebih istimewa dari kita, saya tak akan pandang lama-lama. Buat macam biasa jek lah. Tak kan nak tengok sampai terpusing-pusing tengkok leher kan. Terus rasa simpati dan bersyukur dengan keadaan kita yang lebih baik sikit neh. Pastu doakan orang tu agar menjadi ahli syurga dan dipermudahkan urusan duniawi ukhrawi dia. Teringat catatan seorang kawan tentang hal yang sama, cumanya dia punyai anak yang istimewa. Dia pun kata orang KL lebih 'over prihatin' nak dibandingkan masa dia berjalan-jalan di daerah pantai timur sana. Boleh baca kisah beliau di sini.


Inilah contoh-contoh diskriminasi sosial di negara ini. Sedih dan rasa tak puas hati. Bila lah masyarakat kita nak jadi lebih open macam orang putih kat sana nun. Tapi, jangan 100% open macam orang putih lak, kang jadi lain lak. Suami kata, dia ok jek, sebab dia tahu, kulit dia sebenar dah cantik. Nanti bila dah habis treatment, semuanya akan kembali normal. Pulak tu nengok kawan-kawan seangkatan dia yang dah buat treatment bagai, semua jadi muda balik wehh...hensemmm...huhu.

1 comments:

  1. setuju2, dah tau kawan tu sure conscious org pandang dier, tgk skali dah la.jgn la torture mentally cmtu

    mereka2 ni tak pk sejenak sebelom nk pandang sampai patah leher perasaan sendiri kalo their loved ones yg jadik perhatian macam tu..

    ReplyDelete

 
Papa Mama dan Baby LOVA Blogger Template by Ipietoon Blogger Template